Een* windmolen is in staat om energie te genereren doordat de wind de relatief grote wieken (ook rotorbladen geheten) laat roteren. Door de uitgekiende vorm van de wieken kunnen deze al in beweging worden gebracht bij een vrij lage windsnelheid. Deze wieken zijn bevestigd aan een as welke in staat is om met de bladen mee te draaien. De beweging die deze as maakt wordt vervolgens in een tandwielkast omgevormd tot een nog snellere beweging. Daar drijft een sneldraaiende as een generator aan welke op diens beurt elektriciteit zal opwekken. De werking van een windmolen is, min of meer te vergelijken met de werking een dynamo welke bevestigd zit op een normale fiets.
Behalve windmolens welke voorzien zijn van een tandwielkast kan men tegenwoordig ook windmolen gebruiken welke speciale elektronica hebben die ontwikkeld is voor het genereren van elektriciteit. Dit soort windmolens kunnen bij een aanzienlijk lager toerental van de wieken reeds elektriciteit beginnen te genereren. Met behulp van een klein motortje kunnen bovenal de wieken recht op de wind gericht worden zodat men het maximale rendement zal weten te behalen. Op die manier kan er al bij een windkracht twee (op de schaal van Beaufort) elektriciteit worden gegenereerd. Het maximale rendement kan men bij een windkracht zes bereiken terwijl de windmolen zichzelf uit zal schakelen op het moment dat er een windkracht van tien of hoger is ontstaan. Dit gebeurt om overbelasting van de windmolen te kunnen voorkomen.
De hoeveelheid energie welke door middel van een windmolen kan worden gegenereerd is niet alleen afhankelijk van de kracht van de wind maar tevens van het formaat van de wieken en de hoogte van de paal waarop deze gemonteerd zijn.