Leefgids.be

Omdat de precieze oorzaak van het ontstaan van het syndroom van Gilles de la Tourette nog niet achterhaald is, is de behandeling ervan op het verminderen van de symptomen gericht. Wat in elk geval niet werkt is van de patiënt met het syndroom van Gilles de la Tourette te eisen dat deze ophoudt met een bepaalde tic. Tics gebeuren buiten de wil van de patiënt om, men is er in geen geval zelf verantwoordelijk voor. Het is te vergelijken met een niesbui; op commando stoppen met niezen is zeer lastig, zeker wanneer men er reeds middenin zit. Men zou hoogstens aan het uiterste begin van het gevoel om te moeten niezen, de uiteindelijke explosie nog tegen kunnen houden. Op dit begin, bij een tic de premonitory urge geheten, kan men nog enigszins invloed uitoefenen. Oudere kinderen en volwassenen weten door het herkennen van dit gevoel nog beperkt hun tics te onderdrukken weliswaar slecht voor bepaalde tijd.

In de regel het pas nodig om een specialist te bezoeken als men door de symptomen zodanige last ondervindt dat het dagelijkse functioneren niet goed meer mogelijk is. Bij kinderen is dat het moment waarop de tics en bijkomende symptomen een normale ontwikkeling belemmeren. Bijvoorbeeld één of meerdere tics zijn zeer hinderlijk, sociaal niet gewenst of zelfs pijnlijk, het kind wordt erdoor gepest, het kan zich niet langer concentreren, de leerresultaten gaan snel achteruit, veel woede uitbarstingen, problemen met slapeloosheid, omgangsproblemen met anderen en dergelijke.

Een behandeling zal zijn gericht op die factoren welke de meeste last tot gevolg hebben. Heeft een kind met tics de meeste last van ADHD-gerelateerde problemen dan zal de behandeling zich juist daarop gaan richten.

Omdat een tic niet volledig ongewild en oncontroleerbaar is kan gedragstherapie uitkomst bieden voor het tegengaan van een tic. Dergelijke therapie wordt door gespecialiseerde psychologen gegeven. Het principe van de behandeling maakt gebruik van het gegeven dat voorafgaande aan een tic een bepaald gevoel vol spanning waar wordt genomen. Er zijn een tweetal methodieken ontwikkeld: *
exposure* en responspreventie: het aanleren om bewust de tics te onderdrukken (responspreventie), door blootstelling aan het spanningsvolle gevoel (exposure).