Vrouwen* die meteen verschijnselen vertonen van een postnatale depressie krijgen geen binding met het kind. Ze hebben geen belangstelling, zijn prikkelbaar en kunnen overgevoelig op alles reageren. Deze postnatale gevoelens kunnen zich uit gaan breiden. Vrouwen kunnen angstig worden, vinden zichzelf waardeloos als moeder en vrouw en ontwikkelen een schuldgevoel voor hetgeen zij voelen- of juist niet voelen. Veel vrouwen met een postnatale depressie krijgen onbedwingbare huilbuien. Men kan niet uitleggen wat men voelt omdat men dan ook “schuld” bekend. Als naaste omgeving, verloskundige en kraamhulp is het belangrijk om kraamvrouwen tranen en een postnatale depressie goed in te schatten. De vrouw met de postnatale depressie heeft snel hulp nodig. De kraamvrouwen blues verdwijnen vanzelf weer.
Hoe langer de postnatale depressie onbehandeld blijft hoe ernstiger de symptomen worden. Er kunnen eetproblemen ontstaan, lusteloosheid en vermoeidheid. Men heeft nergens geen zin meer in en kan ook steeds minder door gebrek aan energie. Er kunnen lichamelijke symptomen optreden zoals chronische pijn, hoofdpijn en stoornissen in het spijsverteringsstelsel. Veel vrouwen met een postnatale depressie worden gefixeerd op de dood. Sommigen doen zelfs een poging tot zelfmoord. Een postnatale depressie heeft net als elke andere depressie een snelle en adequate behandeling nodig. Goede medicatie zoals antidepressiva en medicatie om de lichamelijke symptomen op te lossen, een psychologische begeleiding en psychotherapie, maar vooral veel begrip en ondersteuning van de naaste omgeving kunnen een vrouw door een postnatale depressie heen helpen.